Στέρεο Νόβα @ Ίδρυμα Σ. Νιάρχος (18/06/2018)

Στέρεο Νόβα @ Ίδρυμα Σ. Νιάρχος (18/06/2018)

By / Με τα ματια του θεατη / Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018 16:24

...(με τα μάτια του θεατή, τα αυτιά ενός ακροατή, την καρδιά ενός εφήβου κι όλα αυτά σε ένα πακέτο 43 Ιουνίων)

Το σωτήριον έτος 1992, μαθητής της δευτέρας λυκείου, είχα την τύχη να έχω συμμαθητή τον Βαγγέλη - ροκ τυπάκι, άκουγε ελληνική πανκ και ροκ, και ξεχώριζε για το στυλ του. Κάναμε παρέα γιατί μου άρεσε όλο αυτό που μου έβγαζε ως αύρα. Μετά το τέλος του σχολείου, Ιούνιο σαν τώρα, μου έδωσε μια κασέτα... "πάρε ν' ανοίξεις τα αυτιά σου", είπε. Έγραφε, 'Στέρεο Νόβα' με χοντρό μαύρο μαρκαδόρο. Ήταν η πρώτη επαφή... Κάποτε τελείωσε το σχολείο, απέκτησα το πρώτο μου cd player και σταδιακά αποκτούσα ό,τι κυκλοφορούσαν οι Σ.Ν. σε ψηφιακό δίσκο, μέχρι και το 1997 που διαλύθηκαν ως συγκρότημα. Είχα αρχίσει να ψάχνομαι περισσότερο μουσικά και ως άνθρωπος, χάθηκα σχεδόν με όλους τους συμμαθητές που είχα κρατήσει μια κάποια σχέση, γιατί τους βαριόμουνα, μπήκα στη διαδικασία της επαγγελματικής αποκατάστασης (μετά το χαμένο 18μηνο της θητείας), έφτιαξα μια καριέρα, είχα τα δικά μου χρήματα, έκανα τις απολύτως δικές μου επιλογές πλέον, μπορούσα να πηγαίνω σε όποια συναυλία ήθελα και παράλληλα παρακολουθούσα τις ατομικές πορείες του Κωνσταντίνου και του Μιχάλη, πεπεισμένος πως δεν θα υπήρχε ποτέ reunion για να τους δω έστω για μια φορά ζωντανά.

Μάιος 2018, συνέντευξη τύπου για το Summer Nostos Festival. Kατευθείαν στο βιβλιαράκι κοιτάω τις συναυλίες. 18 Ιουνίου Στέρεο Νόβα στο Ξέφωτο! Ω, θεία συνωμοσία του σύμπαντος σε ευχαριστώ!

Είμαι σίγουρος ότι η συναυλία είναι στις 22.00, οπότε προγραμματίζω να πάω τουλάχιστον από τις 20.30 να πιάσω καλή θέση. Οι δημοσιεύσεις έλεγαν 21.30, δεν άλλαξα και πολύ τον προγραμματισμό μου και 20.45 να 'μαι στο ξέφωτο. Ψιλοαπογοητεύτηκα που είδα τόσο πολύ κόσμο με τις πετσέτες του, ξαπλωμένο στο γκαζόν, και τρόμαξα πως δεν θα βρεθώ ούτε αρκετά κοντά ούτε τόσο κεντρικά για να βλέπω-ακούω καλύτερα. Κι όμως τα κατάφερα! Στη σκηνή, δύο παγκοι με τον εξοπλισμό τους και ανάμεσά τους μια drums - θα έχουν και ντράμερ ζωντανά σήμερα; Τι ζω ο τυχερός ο άνθρωπος!

Η συναυλία ξεκίνησε με το ακαδημαϊκό τέταρτο+, ως καθυστέρηση από την υποτιθέμενη ώρα έναρξης. Αριστερά μου, μια παρέα παιδιών γύρω στα 20 και κάτι, με περίεργα κουρέματα και πολλά σκουλαρίκια παντού, όπου μπορούσες να δεις. Δεξιά μου, ζευγάρι συνομήλικων που παρατηρώ όλη την ώρα, καθώς έχει φέρει και τα δυο παιδιά του ("δεν είχαν παππούδες να τα 'παρκάρουν';" σκέφτομαι ειρωνικά, αναλογιζόμενος πολλούς που γνωρίζω...). Ευγενέστατοι γονείς με τρομερή υπομονή, να εξηγούν τι υπήρχε εκεί πριν (ιππόδρομος και τι είναι αυτό), τι είναι αυτοί οι κύριοι που ήρθαν να ακούσουν (δεν άκουσα τι είπαν, θα είχε ενδιαφέρον πάντως) και διάφορα ακόμη. Και άλλους συνομήλικους και μεγαλύτερους είδα μπόλικους, χάρηκα και ταυτόχρονα με έπιασε μια θλίψη, αναλογιζόμενος πώς είμασταν στα 90s και πώς σήμερα (πολλοί θέλαμε να γίνουμε καλύτεροι από τους γονείς μας και δυστυχώς ελάχιστοι το καταφέραμε...). Και πολλά νέα παιδιά, που ήρθαν από περιέργεια να δουν τι εστί Σ.Ν., την προϊστορία του αγαπημένου τους Κωνσταντίνου Β.

Αρχή με 'Τέλσον' και 'Νέα Ζωή', ανατριχίλα... 'ακούω' παράλληλα τη μάνα μου να λέει πως αρνούμαι να μεγαλώσω και έχω ξεχαστεί στην ηλικία των 17. '3000 μέρες' στη συνέχεια και μετά δεν γράφω πια τίποτα για το playlist, χάνομαι μέσα στο ποτάμι που παρασύρει όλον τον κόσμο. Ανατριχίλα, και 'Κλεμμένο ποδήλατο'· στο 'Ταξίδι της Φάλαινας' κάποιος πίσω μου αρχίζει και δακρύζει (δεν τον βλέπω, το ακούω από τους φίλους του, που απορούν τι τον έπιασε ξαφνικά και κλαίει), κάποια ορχηστρικά που δεν θυμάμαι τίτλους εκείνη τη στιγμή και αντιλαμβάνομαι ότι παίζουν τα 'Προάστια'. Γρατζουνιά στον εγκεφαλικό φλοιό, μνήμες της εφηβείας μου και όσων ονειρευόμουνα (όχι δεν θα κλάψεις κι εσύ· εδώ δεν κλαις στις κηδείες....), παίζουν πάλι κάποια ορχηστρικά και επανέρχομαι. Encore με 'Μικρό Αγόρι' (αυτό περίμεναν οι περισσότεροι) και το 'Παζλ στον αέρα'. Ψιλοαπογοήτευση, περίμενα 'Εξώστη' και 'Ηλίθια Αστεία'. Αδειάζει η σκηνή και δεν κουνιέται κανείς, βάζουν την ίδια ξεκάρφωτη κυρία που βγήκε με τον συνάδελφό της να προλογίσουν το live, να μας πει ότι τέλος, αύριο πάλι, αλλά δεν την πιστεύει κανείς. Βγαίνουν οι τεχνικοί και αρχίζουν να μαζεύουν τον εξοπλισμό και τότε αρχίζουμε σιγά σιγα να διαλυόμαστε.

Φεύγω γεμάτος, μου πιάνει την κουβέντα ένα ζευγάρι πολύ νεότερο, "πώς σας φάνηκε, εσείς μάλλον τους προλάβατε" (απορώ για τον πληθυντικό και για το πώς με βλέπουν τα μάτια τους), λέω πως είναι απο τα επιδραστικότερα κομμάτια της ζωής μου μουσικά κι όχι μόνο, ότι όντως τους πρόλαβα ως γκρουπ, ότι έχω όλη τη δισκογραφία τους και μέσα στο κλίμα της γενικότερης ευφορίας και χαράς κάποια στιγμή, φτάνουμε στα αυτοκίνητά μας, χαιρετιόμαστε και αποχωρίζομαστε.

Δυο μέρες μετά, μπορώ να πω πως ήταν μια πολύ πλήρης συναυλία. Ωραίες επιλογές, πολύ καλός ήχος, υπέροχα τα γραφιστικά, μου άρεσε η προσθήκη του ντράμερ, για τα μέρη των κρουστών. Σωστή η επιλογή να πειράξουν ηχητικά όλο το σετ και να το φέρουν πιο κοντά στο σήμερα, παρότι αρχικά μας ξένισε λίγο. Μάλλον το χαρήκαν όσο κι εμείς, πιστεύω. Τις όποιες παραφωνίες δεν τις αναφέρω καν, γιατί δεν πρόκειται να τις θυμάμαι σε μια βδομάδα. Θα θυμάμαι, όμως, την εικόνα της 'χωματερής' του Ξέφωτου, ενώ άδειαζε... Με τόσους κάδους για ανακύκλωση μέσα στο πάρκο, είναι τουλάχιστον ντροπή να πετιούνται όλα αυτα τα κουτάκια-μπουκαλάκια-ποτηράκια κι ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, στο γκαζόν. 'Ενιωσα ότι προσβάλαμε, πέρα απο τον χώρο, και τους Σ.Ν., που μιλούσαν για σεβασμό συνεχώς μέσα από τους στίχους τους.... μάλλον σε κάποιους τα νοήματα αυτά περνάνε και φεύγουν απλά... (ήθελα να ψιθυρίσω "ρε μνημόνια μέχρι να πεθανει ο Χαϊλάντερ, μπας και ποτε γίνουμε άνθρωποι!", με τόση αγανάκτηση που αισθάνθηκα, αλλά κρατήθηκα... δε ταίριαζε στη στιγμή).

Playlist (πηγή εικόνας απο τo blog)

10156474948642938

Please publish modules in offcanvas position.