Είδαμε την παράσταση 'Το κοράκι' στο θέατρο Μπέλλος

Είδαμε την παράσταση 'Το κοράκι' στο θέατρο Μπέλλος

By / Με τα ματια του θεατη / Τρίτη, 03 Ιουλίου 2018 12:01

Τετάρτη βράδυ ενός βροχερού Ιούνη, η απόφαση να πάω σε κλειστό θέατρο ήταν μάλλον σωσττή, αφού ο καιρός είχε περίεργες διαθέσεις. Και η δική μας κάπως αντίστοιχη ήταν - γιατί ένα, φαινομενικά καλό, έργο κάποιος το ανεβάζει τέτοια εποχή για 10 παραστάσεις; Δεν το πιστεύει; Δοκιμάζει κάτι; Έχει ακόμα όρεξη, τέτοια εποχή, να παίζει; Μην τελικά δεν είναι και τόσο καλό το έργο;

Έχουμε, επίσης, και τους φόβους μας για το θέατρο που πάμε, καθώς σε διάφορα κείμενα, παρουσιάζεται περίπου ως μια στοιχειωμένη σπηλιά, ξεχασμένη από τον χρόνο, που κάποιοι αποφάσισαν να την ξανοίξουν στο κοινό. Εξωτερικά το γνωρίζω το θέατρο Μπέλλος, αλλά μέσα δεν έχω μπει ποτέ. Πρώτη εντύπωση θετική, ρετρό αισθητική, ο χρόνος που πρωτοάνοιξε εμφανής, αλλά καμία σχέση με τις υπερβολές που έχουμε διαβάσει. Χρειάζεται λίγη δουλίτσα, κρατώντας τον χαρακτήρα του, όμως, αλλά καμία σχέση με το κάστρο του Φρανκενστάιν που κάποιοι κακεντρεχείς γράφουν. Στο έργο που θα παρακολουθούσαμε θα βοήθαγε πάντως κάτι τέτοιο, αφού μιλάμε για μια μεταφυσική κωμωδία για τη ζωή και τον θάνατο.

Το κοράκι, περί αυτού ο λόγος, ένα έργο που διαδραματίζεται στο υπόγειο ενός γραφείου τελετών, που ο ιδιοκτήτης του ταριχεύει τα πτώματα με μια τεχνική που κουβαλάει από τον παππού του, η οποία "εξασφαλίζει" λίγη μετά θάνατον ζωή στους νεκρούς, στο μεσοδιάστημα που μεσολαβεί μέχρι την κηδεία τους! Αν δεν κηδευτεί δε, το πτώμα κυκλοφορεί ελεύθερο στον χώρο!!!

Με κεντρικά πρόσωπα τον ταριχευτή και έναν ανώτατο δικαστικό που έρχεται προς ταρίχευση, στήνεται, μέσα από κωμικά στοιχεία, ένας λυτρωτικός χορός αποδοχής και λύτρωσης για τους ήρωες - ο νεαρός ιδιοκτήτης θα συμφιλιωθεί με τη μητέρα του και αυτά που ήθελε, αλλά καταπιεζόταν να μην αναγνωρίσει, και θα παραδεχτεί πως δεν είναι τόσο γκρίζα όσο θέλει να βλέπει, η ζωή του, Ο εισαγγελέας θα κάνει το coming out του, έστω και νεκρός, αποδεχόμενος τη διαφορετικότητά του και τη σύμβαση που επέλεξε να ζήσει, αισθανόμενος πολύ πιο "ελαφρύς" πλέον.

Στην πλοκή επεμβαίνει η μητέρα του ιδιοκτήτη (νεκρή-ταριχευμένη, που την κρατάει κρυμμένη στο υπόγειο....), που, με τις παρεμβάσεις της, αλλάζει τη διάθεση του γιου της και αποκαλύπτει πτυχές της ιστορίας λιγάκι διαφορετικές από αυτές που έχουμε μέχρι τότε γνωρίσει. Το τέταρτο πρόσωπο της ιστορίας, ένα νεαρό αγόρι, που αισθάνεται πως ζει στο λάθος σώμα, έρχεται στο τέλος του πρώτου μέρους και σε όλο το δεύτερο, με τη δική του μικρή ιστορία, να χαρίσει, μέσα από το γέλιο, ακόμη μια νότα για την αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων. Η ιστορία κλείνει γλυκά και όλοι έχουν πετύχει αυτό που επιθυμούσαν, ακόμη κι αν κάποιοι είναι πτώματα!

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον Γιώργη Κοντοπόδη σε "κανονική" θεατρική σκηνή και η πρώτη, επίσης, φορά που δεν είναι αυτός που ξεχωρίζει σαν την μύγα στο γάλα, καθώς, σε αυτή τη δουλειά, οι συμπρωταγωνιστές του είναι πραγματικά συμμετέχοντες κι όχι αυτοί που του δίνουν τις ατάκες. Ξεχωρίζει για μένα ο Λορέντζος Φραγκούλης, ίσως και παραπάνω από τον Γιώργη, γιατί μπορεί εύκολα ο ρόλος του να τον παγιδεύσει και να μην "βγει". Αυτός ήταν αυστηρός και κωμικός ταυτόχρονα! Ο Γιώργος Ντάβος, πολύ καλός, στον ρόλο του αγοριού που έπρεπε να γεννηθεί κορίτσι, και έδεσε πολύ όμορφα με τους υπόλοιπους τρεις η κα Αννίτα Μαυρομιχάλη.

Το μεγαλύτερο, όμως, μπράβο πηγαίνει δικαιωματικά, στον συγγραφέα και σκηνοθέτη της παράστασης, Βασίλη Αναστασίου, που, μέσα από ένα μακάβριο θέμα, βγάζει γέλιο, συγκίνηση, αλήθειες και παράλληλα, σκηνικά, κατευθύνει υπέροχα τους ηθοποιούς του, με τον σωστό ρυθμό, ώστε να σου κρατάει το ενδιαφέρον και να να μην κάνει "κοιλιά" καμία στιγμή η παράσταση. Ωραία τα ρούχα των ηθοποιών, καλαίσθητα και ταιριαστά, μου άρεσε και η μουσική της παράστασης πολύ. 

Συνολικά, μπορώ να πω, ότι άλλη παράσταση πήγα να δω και άλλη είδα. Πολύ καλύτερη από αυτό που προσδοκούσα, με εξέπληξε ευχάριστα, και οπωσδήποτε πρέπει να ξαναπαιχτεί από τη νέα σεζόν. Από τα πολύ ευχάριστα στιγμιότυπα μιας πολύ γεμάτης εβδομάδας και μιας θεατρικής σεζόν, που δεν θα την χαρακτήριζα και τόσο καλή....

Περισσότερα εδώ.

 

Please publish modules in offcanvas position.