Είδαμε την παράσταση 'Το Τίμημα' στο θέατρο Ιλίσια

Είδαμε την παράσταση 'Το Τίμημα' στο θέατρο Ιλίσια

By / Με τα ματια του θεατη / Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018 19:55

Ο Αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλλερ και το έργο του δεν χρειάζονται συστάσεις. Στα έργα του Μίλλερ κυριαρχούν οι ιδέες για τη σπουδαιότητα της οικογένειας, του αυτοσεβασμού και της συνείδησης.

«Το Τίμημα» αποτελεί ένα μερικώς αυτοβιογραφικό του έργο και αναφέρεται στις αποφάσεις που λαμβάνουμε στη ζωή μας, οι οποίες καθορίζουν την πορεία της, ενώ πάντα στο τέλος πληρώνουμε και το ανάλογο τίμημα. Αναφέρεται στις θυσίες και στις απαρνήσεις, στις παρεξηγήσεις και στα διλήμματα για το προσωπικό ή το οικογενειακό συμφέρον. Αναφέρεται στο σταυροδρόμι εκείνο που κάποια στιγμή στεκόμαστε και πρέπει να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους ή τι θ’ αφήσουμε.

Στην υπόθεση του έργου, και μετά τη Μεγάλη Ύφεση, ο Βίκτωρ Φραντς (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης) εγκαταλείπει το κολλέγιο και τα όνειρά του, για να υποστηρίξει τον χρεοκοπημένο πατέρα του. 30 χρόνια μετά ο αστυνομικός Βίκτωρ, πενηντάχρονος πια, επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι, λίγο πριν αυτό κατεδαφιστεί, για να πουλήσει ό,τι έχει απομείνει από την «παλιατζούρα». Μπαίνει σκεφτικός, θλιμμένος και μπερδεμένος στην παλιά σάλα, για να συναντήσει τα λείψανα του παρελθόντος και να περπατήσει πάνω σε μια λωρίδα μνήμης, ενώ αγγίζει τα παλιά έπιπλα. Η ιστορία εξελίσσεται, όταν στο κάδρο μπαίνει η σύζυγός του Εσθήρ (Ρένια Λουιζίδου), εθισμένη στο ποτό, ο αδελφός του και επιτυχημένος γιατρός Γουόλτερ (Χρήστος Σαπουντζής), με τον οποίο ο Βίκτωρ έχει να μιλήσει εδώ και χρόνια, και ο Γκρέκορι Σόλομον (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) παλαιοπώλης – εκτιμητής επίπλων.

Οι χαρακτήρες στο «Τίμημα» εκπροσωπούν μια κοινωνία που αλλάζει, αναμετρώνται με τον εαυτό τους, προσπαθούν να ισορροπήσουν την ευαισθησία και τη δύναμη, το δίκαιο και την ανάγκη και ζούνε τη ζωή τους σε αναμονή. Αναμονή για τη σύνταξη, αναμονή για να ξημερώσει μια καινούργια μέρα, αναμονή για να αρχίσει κάποια στιγμή μια καινούργια ζωή. Αναμονή, αναμονή, αναμονή, χωρίς να λογαριάζεται το τελικό της τίμημα.

Photo 4 min

Ο επιτυχημένος γιατρός Γουόλτερ γνώριζε μια αλήθεια, που αγνοούσε ο αδελφός του και, χωρίς συναισθηματισμούς, δραπέτευσε από την οικογένεια, αν και τώρα πια ζει με τις ενοχές του. Ο Βίκτωρ ζει με την κατάθλιψη και την οργή του για τα όνειρα που δεν εκπλήρωσε και η Εσθήρ με την ελπίδα μιας καινούργιας ζωής. Και ο 89χρονος Γκρέκορι ζει με τις αναμνήσεις της δικής του αποτυχίας ως πατέρας, παρόλο που δίνει μια κωμική νότα, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία να αψηφήσει τον χρόνο.

Ένα μεγάλο μέρος της πραγματικής δράσης έχει συμβεί στο παρελθόν. Και το τίμημα έχει πληρωθεί πολύ καιρό πριν, αν και πληρώνεται μέχρι και σήμερα και κανείς δεν γνωρίζει εάν τα αδέλφια μπορούν να αλλάξουν το παρελθόν ή να επηρεάσουν το μέλλον τους.

Το «Τίμημα» τελειώνει όπως αρχίζει. Με αυτό το παράξενο γέλιο, που ακούγεται από το παλιό πικάπ, και ίσως γελάμε κι εμείς με την ανθρώπινη ανοησία, την ανθρώπινη αδιαλλαξία και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι, όπως και τα έπιπλα, ξεθωριάζουν και ξεφλουδίζουν, αλλά εξακολουθούν να υπομένουν.

Ενεργή η σκηνοθεσία της Μιχαλακοπούλου. Η θεατρικότητα του Μιχαλακόπουλου αφοπλιστική, δεν χορταίνεις να τον παρακολουθείς, η Λουιζίδου εκφράζει την ήρεμη απελπισία της συζύγου σε αναμονή, ο Σκιαδαρέσης πείθει ως ο άνθρωπος που χαίρεται με το αυτοεπιβαλλόμενο μαρτύριο του και ο Σαπουντζής σκιαγραφεί την ενοχή και τον φόβο μέσα από μια πλαστή αυτοπεποίθηση. Το έξυπνο σκηνικό παίζει με το φως, αναδεικνύοντας την ένταση των σκηνών και η μουσική ακολουθεί τη ροή.

Και τελικά το ερώτημα παραμένει. Όταν οι σχέσεις έχουν κατεδαφιστεί, μπορούν άραγε να αναστηλωθούν; Και πώς; Κι όταν κάτι διαλύεται, έχει πιθανότητες επανασύστασης; Και πώς; Με ποιο τίμημα; Και ποια είναι αυτή η ανάγκη που οδηγεί στη δημιουργία του πεπρωμένου μας; Τι είναι αυτό που μας οδηγεί και γινόμαστε οι αποκλειστικοί συντάκτες της ζωής μας, χωρίς να λογαριάζουμε το τίμημα που θα πληρώνουμε;

Ο μοναδικός μονόδρομος, η λύτρωση. Γιατί «μόνο εάν κοιτάξεις το παρελθόν με γενναιότητα, τότε μπορεί αυτό να ελευθερωθεί, αν και η αλήθεια είναι πάρα πολύ τρομερή για να αντιμετωπιστεί».

Η παράσταση προτείνεται ανεπιφύλακτα!

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2018

 

Please publish modules in offcanvas position.