Είδαμε την παράσταση ‘Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία’ στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής
… Εξάλλου ο Στέφανος Παπατρέχας, ως ο αφηγητής στην παράσταση, ήταν ξεκάθαρος από την πρώτη στιγμή: «Καλωσήρθατε στο ψέμα επί σκηνής… Τώρα αρχίζει η εξαπάτησή σας…».
Και στ’ αλήθεια τήρησε την υπόσχεσή του, μιας και η εξαπάτηση διήρκεσε μέχρι το τέλος της παράστασης. Πού αρχίζει το ψέμα, πού σταματάει η αλήθεια; Και τελικά, πόσες όψεις έχει ένα νόμισμα και πόσες οπτικές μια ιστορία;
Επί, σχεδόν, δύο ώρες ο Ονόριο (τελικά ποιο είναι το όνομά του μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ) και τα ανομήματά του, κρατούν τον θεατή καρφωμένο στην (άβολη ομολογουμένως) θέση του. Και πάνω που λες ότι η ιστορία τελειώνει, τσουπ και ακόμη μια ιστορία, ή μάλλον η ίδια ιστορία, από μια άλλη οπτική εμφανίζεται μπροστά σου… Κι έτσι η μια αλήθεια καταρρίπτεται από μια άλλη αλήθεια… Και τελικά δεν ξέρεις ποιος είναι ο Άγιος και ποιος ο Δαίμονας…
Ένα κείμενο έξυπνο, πρωτότυπο, που ιντριγκάρει τον θεατή. Μια παράσταση απόκοσμη, μυστηριακή, που αναδεικνύει θέματα ηθικής, εξουσίας, τιμωρίας, υποταγής, φιλαργυρίας, έρωτα και φυσικά θέματα αλήθειας και εξαπάτησης, μέσα από σκηνές έντονου ρεαλισμού. Κάπου στον σκοτεινό μεσαίωνα… Ένα καθολικό μοναστήρι, μια ηγουμένη αυστηρή και κάποιες καλόγριες που το μόνο τους μέλημα είναι να της ξεφύγουν… Και μια δούκισσα, που στον ύπνο της βιώνει την αμαρτία… Και κάτι τσιγγάνοι που εξαπατούν αυτούς, που λίγο νωρίτερα εξαπάτησαν κάποιους άλλους… Και ο άνομος Ονόριο… Και τα παιχνίδια του μυαλού και ζωές που μπλέκονται χαμένες στης ιστορίας τη δίνη… Και η αλήθεια; Υπάρχει; Και ποια είναι;
Οι ερμηνείες εξαιρετικές. Όλων ανεξαιρέτως (Λάζαρος Βαρτάνης, Αλέξανδρος Καναβός, Σύνθια Μπατσή, Μαίρη Ξένου, Στέφανος Παπατρέχας, Γεωργία Πιερρουτσάκου). Και τα φώτα και τα σκηνικά – κοστούμια (Ηλένια Δουλαδίρη) και οι μουσικές επιλογές (Σίσσυ Βλαχογιάννη) και η σκηνοθετική προσέγγιση. Όλα υπέροχα, όλα ατμοσφαιρικά, σχεδόν μαγικά.
Στο θέατρο Βαφείο. Για λίγες παραστάσεις ακόμη. Αν θέλετε πραγματικά κάτι πρωτότυπο, δείτε αυτήν την παράσταση.
Γιατί βλέπεις, είναι μικρή η ζωή για έναν μόνο ρόλο… Αν και τελικά ο καθένας μας παίρνει αυτό που πραγματικά του αξίζει…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2021
